Η παραγωγή του χώρου στην αρχαία Ελλάδα είναι αδύνατο να αποσυνδεθεί από μια ιδεολογία που κυριαρχείται από μυθικά πρότυπα. Η ακρόπολη του Διμηνίου, που περιβάλλεται από έξι ομόκεντρα τείχη, ίσως υποδηλώνει κάποιον κοσμικό συμβολισμό. Κάτι ανάλογο πιθανόν συμβαίνει με το ανάκτορο της Κνωσού, το οποίο ταυτίζεται με το λαβύρινθο που, με τη σειρά του, ταυτίζεται με εικόνα του κόσμου.
Στον πρώτο μύθο για την ίδρυση του μυκηναϊκού οικισμού της Καδμείας, ο ήρωας θανατώνει ένα δράκο που αντιπροσωπεύει το χάος. Ο οικισμός που ακολουθεί τη νίκη ταυτίζεται με την τάξη του σύμπαντος.
Ο κοσμικός άξονας διέρχεται από το κέντρο του κόσμου που ταυτίζεται με ομφαλό. Το μαντείο των Δελφών κατείχε μια κοσμική κεντρικότητα. Με την έννοια του ομφαλού είναι στενά συνδεδεμένη η θεά Εστία. Στην κοσμολογία των Πυθαγορείων κοσμικό κέντρο είναι η εστία μαζί με τη φωτιά. Στην πόλη-κράτος κοσμικό κέντρο είναι και η αγορά. Στην Αθήνα, η μεταρρύθμιση του Κλεισθένη στηρίχτηκε στην αρχή της ισονομίας που συνδέεται στενά με την έννοια της συμμετρίας. Στο χωρικό μοντέλο του Κλεισθένη, ο χώρος υπακούει στη σύμμετρη τάξη του «κόσμου».
Ο Ιππόδαμος οργάνωσε τον αστικό χώρο με ένα οδικό δίκτυο αποτελούμενο από μια σχάρα παράλληλων και κάθετων αρτηριών. Η πολεοδομική του σύλληψη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τους αριθμούς 3 και 10. Κοσμολογικές έννοιες καθώς και η έννοια της συμμετρίας χαρακτηρίζουν την ιδανική πόλη-κράτος του Πλάτωνα στους Νόμους. Η γεωμετρία και η αριθμολογία των Νόμων συγγενεύει στενά με την πλατωνική κοσμογονία και κοσμολογία του Τίμαιου, καθώς και με την περιγραφή της Ατλαντίδας στον Κριτία.
