Ο συγγραφέας παρουσιάζει ένα ταξινομικό σχήμα των τεχνολογικών ικανοτήτων του ανθρώπου, που χωρίζεται σε τρία κύρια συστήματα: στην τεχνολογία της παραγωγής, στην τεχνολογία της αναπαραγωγής και στην τεχνολογία της γοητείας. Η Τεχνολογία της Παραγωγής περιλαμβάνει την κοινώς νοούμενη τεχνολογία, δηλαδή τους πλάγιους τρόπους για την εξασφάλιση των «πραγμάτων» που θεωρούνται αναγκαία: τροφή, στέγη, ενδυμασία, κατασκευάσματα παντός είδους. Στο σύστημα αυτό συμπεριλαμβάνεται η παραγωγή σημάτων, δηλαδή η επικοινωνία. Η Τεχνολογία της Αναπαραγωγής είναι σύστημα πιο αμφιλεγόμενο, επειδή περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος αυτού που η καθιερωμένη ανθρωπολογία δηλώνει με τον όρο «συγγένεια». Στην Τεχνολογία της Γοητείας, τέλος, τοποθετούνται όλες εκείνες οι τεχνικές στρατηγικές, ειδικά η τέχνη, η μουσική, οι χοροί, η ρητορική, τα δώρα κ.λπ., τις οποίες χρησιμοποιούν οι άνθρωποι προκειμένου να εξασφαλίσουν τη συναίνεση άλλων ανθρώπων στις επιδιώξεις ή στα σχέδιά τους. Στις τεχνικές στρατηγικές της γοητείας, από τις οποίες εξαρτάται η διευθέτηση της κοινωνικής ζωής, εκδηλώνεται η ανώτερη ευφυΐα.
Η τεχνολογία, η επιδίωξη δυσεπίτευκτων στόχων με πλάγια μέσα, τι σχέση έχει με τη μαγεία; Η μαγεία είναι/ήταν σαφώς μια πλευρά καθεμιάς από τις τρεις τεχνολογίες που αναφέρθηκαν. Διαφέρει όμως γιατί αποτελεί έναν «συμβολικό» σχολιασμό τεχνικών στρατηγικών παραγωγής, αναπαραγωγής και ψυχολογικής χειραγώγησης. Ως συμπλήρωμα των τεχνικών μεθόδων, η «μαγεία» διατηρείται επειδή εξυπηρετεί «συμβολικούς», δηλαδή γνωστικούς, σκοπούς.
Έχοντας περιγράψει τη μαγεία ως «ιδανική» τεχνολογία, που κατευθύνει την πρακτική τεχνολογία και κωδικοποιεί τις τεχνικές μεθόδους στο γνωστικό-συμβολικό επίπεδο, ο συγγραφέας αναρωτιέται ποια θα μπορούσαν να είναι τα χαρακτηριστικά μιας «ιδανικής» τεχνολογίας; «Ιδανική» τεχνική μέθοδος, προσθέτει, είναι εκείνη που μπορεί να εφαρμοστεί με μηδενικό κόστος δυνατοτήτων. Το προσδιοριστικό χαρακτηριστικό της «μαγείας» ως ιδανικής τεχνολογίας είναι το ότι είναι «αδάπανη» όσον αφορά το μόχθο, τους κινδύνους και τις επενδύσεις που αναπόφευκτα απαιτεί η πραγματική τεχνική δραστηριότητα. Η παραγωγή «δια μαγείας» είναι παραγωγή χωρίς ασύμφορες παρενέργειες, όπως ο αγώνας, η προσπάθεια κ.λπ.
Οι προπαγανδιστές, οι κατασκευαστές δημόσιων εικόνων (image makers) και οι ιδεολόγοι του τεχνολογικού πολιτισμού είναι οι μάγοι του, και το ότι δεν διεκδικούν υπερφυσικές δυνάμεις οφείλεται μόνο στο ότι η ίδια η τεχνολογία έχει γίνει τόσο ισχυρή, που δεν χρειάζεται να το κάνουν. Και το ότι δεν αναγνωρίζουμε τη μαγεία απερίφραστα, οφείλεται στο ότι τεχνολογία και μαγεία είναι για μας ένα και το αυτό.
