Το VEN.I.V.A. (Venetian Virtual Archives – Εικονικά Βενετικά Αρχεία), που ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1995, χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (πρόγραμμα Esprit). Για την υλοποίησή του συνεργάζονται ιδιωτικές επιχειρήσεις και πολιτιστικοί οργανισμοί από την Ιταλία, την Αυστρία και την Ελλάδα. Από ελληνικής πλευράς συμμετέχουν το Πανεπιστήμιο Κρήτης, η εταιρεία παροχής υπηρεσιών πληροφορικής Multimedia System Center, η εταιρεία τηλεπικοινωνιών Intracom, το Ίδρυμα Μελετών Λαμπράκη και το Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τραπέζης (Ιστορικό και Παλαιογραφικό Αρχείο). Αντικείμενο του έργου αποτελούν τα τεκμήρια που φυλάσσονται σε βιβλιοθήκες και αρχεία. Συγκεκριμένα, το έργο θα επιτρέψει την πρόσβαση σε έγγραφα, χάρτες, αρχιτεκτονικά σχέδια, χειρόγραφα και έντυπα βιβλία, διασκορπισμένα σε αρχεία και βιβλιοθήκες των τριών χωρών. Το ιστορικό πλαίσιο συμπίπτει με αυτό της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, εκτείνεται δηλαδή από το μεσαίωνα έως το 1797.
Η Βενετία και η θάλασσα: Η αποικιοκρατική αυτοκρατορία της Βενετίας αρχίζει τη μεγάλη της επέκταση στα τέλη του 14ου αιώνα. Το CD-ROM «Η Βενετία και η θάλασσα» είναι η αφήγηση των ιστορικών γεγονότων που συνέβησαν μεταξύ της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας και των παραθαλάσσιων κτήσεών της στην Ελλάδα: Κρήτη, Πελοπόννησο, Ιόνια νησιά. Είναι και μια προσπάθεια να καταλάβουμε πώς οι Βενετοί αντιλήφθηκαν, αν όχι ανακάλυψαν, την ταυτότητά τους. Παράλληλα, αποτελεί μια παρατήρηση των κατοίκων των νησιών, των πόλεων και των κάστρων, για να καταλάβουμε τόσο τους τύπους αντίστασης στη βενετική εισβολή όσο και τις ειρηνικές σχέσεις που δημιουργήθηκαν με οικογενειακούς δεσμούς και πιστές συμμαχίες.
Αρχείο: Οι προκαταλήψεις και η ελληνική πραγματικότητα: Τα αρχεία, μαζί με τα μουσεία και τις βιβλιοθήκες, διαφυλάσσουν ένα σημαντικό κομμάτι της ανθρώπινης εμπειρίας. Ωστόσο τα αρχεία είναι πολύ λιγότερο γνωστά από τις άλλες δύο κατηγορίες ιδρυμάτων. Η εικόνα του αρχείου-μαυσωλείου έχει απομακρύνει το ευρύ κοινό από ό,τι δεν είναι παρά η φυσική αντανάκλαση των δραστηριοτήτων ενός νομικού ή φυσικού προσώπου.
Το αρχείο δεν πρέπει να συγχέεται με τη βιβλιοθήκη. Ενώ το βιβλίο, στόχος της συγγραφικής δραστηριότητας, έχει καθαυτό (λογοτεχνική ή επιστημονική) αξία, το τεκμήριο έχει αξία ως μαρτυρία, ως απόδειξη ενός γεγονότος. Το αρχείο δεν περιορίζεται στα έγγραφα αλλά περιλαμβάνει σήμερα ποικίλα υλικά πέρα από το χαρτί, όπως φωτογραφίες, κασέτες, δίσκους, δισκέτες, μικροφιλμ και άλλα μαγνητικά υποστρώματα.
Μια άλλη πλάνη που πρέπει να διαλυθεί είναι ο περιορισμός του αρχείου στα «παλαιά έγγραφα». Η αρχειονομία, παρότι γεννήθηκε στη σκιά των ιστορικών σπουδών, βαθμιαία περιλαμβάνει τα λεγόμενα «ενεργά αρχεία» που παράγονται καθημερινά από ιδιώτες και οργανισμούς και περιμένουν τον ιστορικό του μέλλοντος.
Το ελληνικό κράτος έπρεπε να περιμένει έως το 1914 για να δει την ίδρυση των Γενικών Αρχείων του Κράτους. Αντίθετα, τα Ιόνια νησιά είχαν προ πολλού αποκτήσει «Αρχειοφυλακεία», που ιδρύθηκαν επί βενετοκρατίας και διατηρήθηκαν κατά την περίοδο της αγγλικής Προστασίας. Κατά συνέπεια, η Βενετοκρατία είναι από τις καλύτερα τεκμηριωμένες περιόδους της νεοελληνικής ιστορίας.
