Ο Cesare Brandi υπήρξε μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του 20ού αιώνα στον τομέα της Ιστορίας της Τέχνης και της Κριτικής της Τέχνης στην Ιταλία. Ήταν ίσως ο πρώτος που έδωσε τέτοια έμφαση στην αξία της συντήρησης των έργων τέχνης. Ανέπτυξε σταδιακά, με επιμονή και μεγάλη ευαισθησία, μια θεωρία συντήρησης, η οποία αποτελεί έως σήμερα τη βάση για την ανάπτυξη αυτής της επιστήμης. Ο Brandi βοήθησε στην αντιμετώπιση των πολεοδομικών προβλημάτων, στο πολύπλοκο και λεπτό θέμα της συντήρησης των ερειπίων, στην προληπτική συντήρηση και σε πολλά άλλα θέματα.
Για «τις εξαιρετικές του ικανότητες ανάγνωσης και ερμηνείας των έργων τέχνης», ο Cesare Brandi διορίζεται διευθυντής του Istituto Centrale del Restauro (I.C.R.) που ιδρύεται τον Ιούλιο του 1939. Για πρώτη φορά προσδιορίζεται, με ειδική νομοθεσία, το επάγγελμα του συντηρητή και προσφέρεται σχετικό δίπλωμα μετά από τριετή φοίτηση. Ως τότε, η έλλειψη μιας εξειδικευμένης σχολής, που θα είχε το κύρος να επιβάλει μια τεχνοτροπία σύμφωνη με τις αρχές συντήρησης, άφηνε περιθώρια στον εμπειρισμό και τον πειραματισμό.
Το 1960, τρεις μελετητές της συντήρησης και από τους μαθητές του Brandi, οι Licia Vlad Borelli, Joselita R. Sena και Giovanni Urbani, συγκεντρώνουν σε έναν τόμο είκοσι χρόνων σημειώσεις και μαθήματα του δασκάλου τους. Η πρώτη έκδοση εμφανίζεται το 1963, με τίτλο Θεωρία της Συντήρησης. Αυτό που επιχειρεί εδώ ο Brandi είναι η εφαρμογή της φιλοσοφικής μεθόδου της ενατένισης. Έχοντας ταυτίσει τη «συντήρηση» με την «αισθητική», συνομιλεί με τον Χάιντεγκερ και τον Νίτσε για τον ορισμό του «έργου τέχνης».
