Στην εγκατάσταση συστήματος πυροπροστασίας στον μακεδονικό τάφο Μακρίδη Μπέη, στο Δερβένι Θεσσαλονίκης, προχωρεί το Υπουργείο Πολιτισμού. Οι παρεμβάσεις αποσκοπούν στην προστασία του μνημείου, που χρονολογείται στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ., και στην ενίσχυση της ασφάλειας επισκεπτών και εργαζομένων.
Το έργο περιλαμβάνει ολοκληρωμένο σύστημα ενεργητικής πυροπροστασίας, με δίκτυα πυρόσβεσης και πυρανίχνευσης, τις απαραίτητες ηλεκτρολογικές υποδομές και μεγαφωνικό σύστημα για την ενημέρωση του κοινού.
Ειδικότερα, προβλέπονται η κατασκευή υπόγειας δεξαμενής χωρητικότητας 100 κυβικών μέτρων και η εγκατάσταση πυροσβεστικού συγκροτήματος που θα τροφοδοτεί τρεις πυροσβεστικές φωλιές, ένα πυροσβεστικό κανόνι και έναν πυροσβεστικό κρουνό. Οι φωλιές θα τοποθετηθούν σε σημεία που εξασφαλίζουν την κάλυψη του συνόλου του αρχαιολογικού χώρου, ενώ το κανόνι θα εγκατασταθεί στο υψηλότερο σημείο του τύμβου που καλύπτει τον τάφο.
Παράλληλα, θα εγκατασταθούν σύστημα πυρανίχνευσης και σύστημα χειροκίνητης ενεργοποίησης ειδοποίησης και εκκένωσης σε περίπτωση πυρκαγιάς ή άλλου έκτακτου περιστατικού. Ο εξοπλισμός συμπληρώνεται με φορητούς πυροσβεστήρες και πυροσβεστικό σταθμό. Το μεγαφωνικό σύστημα θα καλύπτει τόσο τους στεγασμένους όσο και τους υπαίθριους χώρους.
Το μνημείο και η ανασκαφή του
Ο τάφος βρίσκεται στο ανατολικό όριο του αρχαίου νεκροταφείου του Δερβενίου. Αποκαλύφθηκε έπειτα από σεισμό και ανασκάφηκε το 1910 από τον αρχαιολόγο Θεόδωρο Μακρίδη Μπέη, από τον οποίο πήρε το όνομά του.
Κατά την ανασκαφή ήταν ήδη συλημένος και η κατάσταση διατήρησής του ήταν πολύ κακή. Η μνημειακή ιωνική πρόσοψή του είχε καταρρεύσει στην αρχαιότητα. Τα λιγοστά κινητά ευρήματα και η μαρμάρινη πόρτα του θαλάμου μεταφέρθηκαν από τον ανασκαφέα στο Μουσείο της Κωνσταντινούπολης.
Το συγκρότημα, κατασκευασμένο από πωρόλιθο, περιλαμβάνει θάλαμο, προθάλαμο, μνημειακή πρόσοψη και αρχαίο δρόμο πρόσβασης. Ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό στοιχείο αποτελεί η μαρμάρινη ταφική κατασκευή στο εσωτερικό του θαλάμου.
Η αρχαιολογική έρευνα επαναλήφθηκε τη δεκαετία του 1990. Ακολούθησαν εργασίες την περίοδο 2012–2015, με στόχο την προστασία του μνημείου, την αποκατάσταση της αρχικής αρχιτεκτονικής μορφής του και την ανάδειξή του.