Με ανακοίνωσή του, ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων αποχαιρετά την επίτιμη Έφορο Αρχαιοτήτων Αικατερίνη Ρωμιοπούλου. Ακολουθεί το κείμενο της ανακοίνωσης:

Η Κατερίνα Ρωμιοπούλου, που έφυγε από κοντά μας στις 4 Ιουνίου, γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη Έβρου στις 15 Μαρτίου 1935 και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε με άριστα από το Ιστορικό-Αρχαιολογικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 1956. Τα έτη 1957-1959 υπηρέτησε ως βοηθός στην έδρα της Αρχαίας Ιστορίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Το 1959 εισήλθε στην Αρχαιολογική Υπηρεσία ως Επιμελήτρια Αρχαιοτήτων Ανατολικής Μακεδονίας, με έδρα την Καβάλα. Από το 1964 έως το 1966 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές σε Ελβετία και Γερμανία με υποτροφία, ενώ από το 1966 έως το 1969 υπηρέτησε ως τμηματάρχης Αρχαιολογικών Χώρων στο τότε Υπουργείο Προεδρίας. Το 1969 τοποθετήθηκε Έφορος Αρχαιοτήτων Δυτικής Μακεδονίας (με έδρα τη Βέροια). Κατόπιν, επί δέκα χρόνια διετέλεσε Διευθύντρια του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, από όπου μετακινήθηκε το 1984 στην Αθήνα και έως τη συνταξιοδότησή της διετέλεσε Προϊσταμένη της Συλλογής Γλυπτών του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου και –για ένα διάστημα– Διευθύντρια Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων του ΥΠΠΟ.

Από το 1960 έλαβε μέρος σε ανασκαφές σε Αμφίπολη, Φιλίππους, Ντικιλί Τας, Πετρούσα, Άβδηρα, Λαφρούδα, Πέλλα, Θάσο, και είχε τη διεύθυνση ανασκαφών στα Σέρβια (προϊστορικός οικισμός Γέφυρα Αλιάκμονος), στις Αιγές (Βεργίνα-1970, νεκροταφείο των τύμβων), στη Βέροια, στα Λευκάδια Νάουσας (1969-1973) και στην Άκανθο (Ιερισσός Χαλκιδικής 1973-1981).

Μεγάλο μέρος της επιστημονικής και υπαλληλικής της ενασχόλησης υπήρξε ο τομέας των μουσειακών εκθέσεων, ήδη από το 1963-1964, όταν εργάστηκε στην επανέκθεση των νέων Αρχαιολογικών Μουσείων της Καβάλας και των Φιλίππων. Κατά τα έτη 1969-1973 διοργάνωσε τις πρώτες μουσειακές εκθέσεις στα Αρχαιολογικά Μουσεία Φλώρινας, Αιανής και Βέροιας στη δυτική Μακεδονία. Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης οργάνωσε την έκθεση «Θησαυροί της Αρχαίας Μακεδονίας» (1978-79), που έλαβε το βραβείο του Συμβουλίου της Ευρώπης, καθώς και την έκθεση «Μέγας Αλέξανδρος. Ιστορία και Θρύλος στην Τέχνη» (1980), η οποία ακολούθως περιόδευσε στις ΗΠΑ και τον Καναδά. Το 1981 οργάνωσε, σε συνεργασία με το Μακεδονικό Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης,  την πρώτη αναδρομική έκθεση (1928-1981) του Γιάννη Τσαρούχη στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης.

Εν συνεχεία στην Αθήνα, το 1984 διοργάνωσε την έκθεση «Οι Βάλτες, οι βόρειοι γείτονες των Σλάβων», σε συνεργασία με Πολωνούς στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, την έκθεση «Αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες» στο Los Angeles με την αφορμή της τέλεσης των Ολυμπιακών αγώνων εκεί καθώς και το 1988 την πρωτοποριακή, για τα ελληνικά δεδομένα, έκθεση «Οι Ατζέκοι» στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, καθώς και τη μόνιμη έκθεση των ελληνορωμαϊκών γλυπτών σε 4 αίθουσες του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, παράλληλα με τη σύνταξη δύο καταλόγων σχετικά με το περιεχόμενο της έκθεσης.

Από το 1969 έως το 1994 έλαβε μέρος σε πολλές επιστημονικές αποστολές και μορφωτικές ανταλλαγές στην Ευρώπη και αλλού. Υπήρξε εταίρος ή επισκέπτρια-εισηγήτρια σε πλήθος Πανεπιστήμια και Ιδρύματα του εξωτερικού (École Pratique des Hautes Études, Metropolitan Museum of Arts της Νέας Υόρκης, Divinity School του Πανεπιστημίου του Harvard, Πανεπιστήμια Λονδίνου, Manchester, Newcastle, Edinburgh, Dublin/Trinity College Ιρλανδίας, Boston University, Brown, Ann Arbor, Ohio State University, Indiana University, Bryn Mawr, Berkeley). Το 1991 περιόδευσε στη Νότια Αφρική και έδωσε διαλέξεις για την αρχαία Μακεδονία στο Γιοχάνεσμπουργκ, το Κέιπ Τάουν και την Πραιτόρια. Στο Ιράν έδωσε διαλέξεις το 1994 ως προσκεκλημένη της Ιρανικής Κυβέρνησης στο Πανεπιστήμιο και στο Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο.

Μετά την συνταξιοδότησή της, διετέλεσε Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων (νυν ΟΔΑΠ) το 2004-2006, καθώς και πρόεδρος της επιστημονικής επιτροπής δημοσιευμάτων του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων (2005-2012). Ήταν ισόβιο μέλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας Αθηνών και αντεπιστέλλον μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Βερολίνου και είχε ανακηρυχθεί επίτιμη δημότης του Δήμου του San Francisco των ΗΠΑ.

Η Κατερίνα Ρωμιοπούλου χαρακτηρίστηκε «δινήεσσα» (φουρτουνιασμένη) στον τιμητικό της τόμο. Αποτέλεσε μια μοναδικά διφυή κατάσταση, χωρίς ενδιάμεσο, στο πέρασμά της από την Αρχαιολογική Υπηρεσία, στην οποία εισήλθε τη δεκαετία του ’50, που οι γυναίκες ήταν ελάχιστες, σε οποιονδήποτε κλάδο, και χρειαζόταν ιδιαίτερη επιμονή, δύναμη και σκληρότητα για να σταθούν. Έξυπνο και καυστικό χιούμορ, δηλητηριώδεις ατάκες, απόλυτη πεποίθηση ότι είχε πάντα δίκιο, κεραυνοί και αστροπελέκια, συνοδευμένα από μια ακατέργαστη, συχνά επιθετική συμπεριφορά, πήγαιναν μαζί με μια ακατάβλητη μαχητικότητα για την προάσπιση των συμφερόντων της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας.

Διέθετε απίστευτη ευφυΐα, γνώσεις, εργατικότητα και έχει αφήσει δεκάδες υποδειγματικές δημοσιεύσεις. Πάλεψε διαχρονικά για την ενίσχυση της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας με προσωπικό και ήταν υπεύθυνη για τη διενέργεια δυο διαγωνισμών εισαγωγής (1992 και 1993), δίνοντας έτσι τη δυνατότητα σε μια γενιά νέων αρχαιολόγων να υπηρετήσουν σε αυτήν.

Η παρουσία της στο εργασιακό περιβάλλον συχνά ήταν πηγή συγκρούσεων και εντάσεων, κάποιες φορές τόσο έντονων ώστε οδήγησαν στις διαμαρτυρίες του προσωπικού, που ήταν και ο λόγος που μετακινήθηκε από τη θέση της Διευθύντριας του ΑΜΘ. Αυτό που όλοι και όλες αναγνωρίζουμε, όμως, είναι ότι στάθηκε πάντοτε σταθερά απέναντι σε κάθε προσπάθεια καταστροφής ή υποβάθμισης των μνημείων, απέναντι σε κάθε πολιτική ηγεσία, ακόμα και στη Χούντα. Μέχρι το τέλος της ζωής της έλεγε τη γνώμη της με παρρησία, χωρίς να λογαριάζει αν αυτό θα την έφερνε σε σύγκρουση με την όποια πολιτική ηγεσία. Ακολούθησε πάντα τη δική της αλήθεια, χωρίς προσποίηση, απότομη, ανυπόμονη, απρόβλεπτη, αλλά, παράλληλα, απόλυτα οξυδερκής όταν ζύγιζε χαρακτήρες.

Κατά την επιθυμία της, η πολιτική κηδεία της θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 9 Ιουνίου στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών στις 11.30 και θα ακολουθήσει τελετή στο Κέντρο Αποτέφρωσης Ριτσώνας στις 16.30.

Καλό της ταξίδι. Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους της.