Η παπυρέλλα και ο δρόμος του οψιδιανού.
Πρωτόγονο κωπήλατο πλοιάριο αποτελούμενο από πολλές χοντρές δεσμίδες λεπτών καλαμιών (“παπύρων”) δεμένων μεταξύ τους με σχοινιά από χόρτα.
Είχε το σχήμα ενός αμφίπρωρου σκάφους (η πλώρη και η πρύμνη δε διαφέρουν σε τίποτα, άρα μπορεί να ταξιδέψει και στις δύο κατευθύνσεις) και εξασφάλιζε μεγάλη ευστάθεια, πολύ καλή πλευστότητα και επέτρεπε την μεταφορά εμπορευμάτων. Η παρουσία του στον Ελλαδικό χώρο μαρτυριέται έμμεσα από τις αποδεδειγμένες εμπορικές συναλλαγές των κατοίκων του Αιγαίου Πελάγους από την 9η χιλιετία π.Χ.
Ο οψιδιανός, φαίνεται στη φωτογραφία αριστερά, ηφαιστιογενές γυαλί προσαρμοζόταν, σε μορφή λόγχης, σε ακόντιο, εκτοξευόταν στο άγριο ζώο, έσπαζε μέσα στο σώμα του προκαλώντας πόνο, αιμορραγία, θάνατο. Ήταν το απόλυτο όπλο της εποχής.
Το 1965 – 67, Αμερικανοί, Καναδοί και Έλληνες αρχαιολόγοι έκαναν ανασκαφές στο σπήλαιο Φράγχθι της Αργολίδας, που κατοικήθηκε συνέχεια απο το 20.000 π.χ. εώς το 3.000 π.χ., όταν ο μεγάλος σεισμός στην Πελοπόννησο έφραξε την είσοδο του.
Στη στρωματογραφία του 9.000 π.χ. βρέθηκαν εργαλεία, μαχαίρια και λόγχες από οψιδιανό, ο οποίος λόγω των ιδιαίτερων μακροσκοπικών του στοιχείων προσδιορίστηκε ως προερχόμενος απο τη Μήλο.
Έρευνα της ομάδας εφαρμογής πειραματικής αρχαιολογίας – ναυσιπλοοίας, με τη βοήθεια και του προέδρου του Ινστιτούτου Μελετών Αρχαίας και Μεσαιωνικής Αλεξάνδρειας του κ. Χάρη Τζάλα, απέδειξε ότι η μεταφορά του οψιδιανού από τη Μήλο στο Φράγχθι ήταν «η πρώτη ναυτική μεταφορά – εμπόριο» στην ιστορία, έγινε με ένα σκάφος κατασκευασμένο από καλάμι είδους παπύρου παρόμοιο με αυτό που λίγα χρόνια πριν οι καρεκλάδες έμπλεκαν το σκελετό καθισμάτων.