Παρότι ο χρόνος είναι αόρατος, η ίδια η «ροή»του αποδίδεται από τους ανθρώπους με συγκεκριμένες οπτικές παραστάσεις. Αφού ο χρόνος διαρκώς «κινείται», προς τα πού τον φαντάζονται να κινείται οι άνθρωποι διαφόρων εποχών και κοινωνιών; Άλλωστε πίσω από τις παραστάσεις για την κίνηση του χρόνου κρύβονται αντιλήψεις περί ζωής και κόσμου διαποτισμένες από ιδεολογικές προκαταλήψεις.
Αντιπαραβάλλοντας αρχαίες και νέες παραστάσεις για την κίνηση του χρόνου, διαπιστώνουμε την πλήρη αντιστροφή τους. Στις σύγχρονες παραστάσεις ο χρόνος ανεβαίνει, πράγμα που βλέπουμε σε ένα γενεαλογικό δέντρο, του οποίου οι ρίζες είναι οι απώτεροι πρόγονοι. Μια συμπληρωματική παράσταση του χρόνου τον αντιλαμβάνεται ως μια διαρκή κίνηση προς τα μπρος: γυρίζοντας την πλάτη στο παρελθόν, κατευθυνόμαστε προς το μέλλον. Και οι δύο παραστάσεις εμπεριέχουν μια αξιολογική κατάταξη και, άρα, μια ισχυρότατη ιδεολογική φόρτιση: ό,τι βρίσκεται ψηλά είναι ανώτερο, ό,τι μπροστά τιμιότερο, σε αντίθεση με εκείνα που βρίσκονται κάτω και πίσω αντίστοιχα.
Τόσο στον Ησίοδο όσο και στη βιβλική πτώση των Πρωτοπλάστων, οι γενιές ακολουθούν μια εξέλιξη που ξεκινάει από το ουράνιο και θείο και καταλήγει στο χοϊκό και ευτελές. Οι νεότερες παραστάσεις, αντίθετα, είναι περισσότερο αισιόδοξες: το μέλλον τραβάει μπροστά και προς τα πάνω.
Τέσσερις είναι οι πιθανές αιτίες για την αντιστροφή του αρχαίου μοντέλου κίνησης του χρόνου στις νεότερες εποχές:
α. Η χρονολόγηση με αφετηρία τη γέννηση του Χριστού.
β. Το άνοιγμα των οριζόντων που επέφεραν οι μεγάλες γεωγραφικές ανακαλύψεις και η συνακόλουθη αμφισβήτηση των αρχαίων αυθεντιών.
γ. Η θεωρία της εξέλιξης (γεωλογία – παλαιοντολογία – αρχαιολογία).
δ. Η αμφισβήτηση της πατριαρχίας (δηλαδή της εξουσίας των υπερηλίκων).
