Θα μπορούσε ένα καταραμένο ρωμαϊκό δακτυλίδι να έχει εμπνεύσει τη συγγραφή του «Χόμπιτ»  και την τριλογία του «Άρχοντα των Δακτυλιδιών»; Έχει θεωρηθεί ότι ο Τζ. Ρ.Ρ. Τόλκιν εμπνεύστηκε από τους μύθους των Νιμπελούγκεν αλλά μια έκθεση στο αρχοντικό του 16ου αι. με την επωνυμία The Vyne παρουσιάζει την εκδοχή να σχετίζεται ο συγγραφέας με ένα αρχαίο ρωμαϊκό δακτυλίδι.

Μετά την εύρεσή του από έναν αγρότη της περιοχής του Γκλόστερσαϊρ της Αγγλίας, το δακτυλίδι κατέληξε στην κατοχή της οικογένειας που έμενε στο αρχοντικό, στα τέλη του 18ου αι. Επρόκειτο για ένα εντυπωσιακό χρυσό δακτυλίδι που θα μπορούσε να περαστεί μόνο σε χέρι που φορούσε γάντια, διακοσμημένο με έκτυπη κεφαλή εστεμμένου άνδρα και την επιγραφή «Σενικιανέ, ζήσε καλά “εν Θεώ”».

Μερικές δεκαετίες αργότερα, και εκατό μίλια μακρύτερα, η ιστορία συνεχίστηκε με νέα στοιχεία. Στην περιοχή Λίντνεϊ, σε μια θέση γνωστή ως Ντουόρφς Χιλ (Dwarfs Hill, λόφος των Νάνων),  βρέθηκε κατά τις ανασκαφές ρωμαϊκού Ασκληπιείου, μια επιγραφή ρωμαϊκής εποχής που έφερε κατάρα. Εδώ, ένας Ρωμαίος με το όνομα Σιλουανός πληροφορεί τον κελτικό θεό Νόντενς ότι το δακτυλίδι του κλάπηκε. Και καθώς γνωρίζει τον ένοχο, παρακαλεί το θεό να τον συνετίσει: «Ανάμεσα σε αυτούς που φέρουν το όνομα Σενικιανός, μην φέρεις καλή υγεία πριν αυτός φέρει πίσω το δακτυλίδι στο ναό του Νόντενς».

Εδώ έρχεται ο Τόλκιν. Το 1929, ο αρχαιολόγος Σερ Μόρτιμερ Γουίλερ, που είχε αποκαλύψει το Ασκληπιείο και είχε υπόψη του και το δακτυλίδι, προσέγγισε το συγγραφέα ως γνώστη της αγγλοσαξωνικής αρχαιότητας, για να τον συμβουλευτεί ως προς το όνομα του ασυνήθιστου αρχαίου θεού. Καρπός της συνεργασίας αυτής φαίνεται να ήταν το άρθρο  του Τόλκιν με τίτλο «Νόντενς» και θέμα τον αρχαίο θεό (1932). Το Χόμπιτ, πρώτο μέρος της εποποιίας του Τόλκιν, δημοσιεύτηκε το 1937.