Το γυμνάσιο στην Ελληνιστική περίοδο συνδέεται άμεσα με τον θεσμό της εφηβείας, δηλαδή την επίσημη εκπαίδευση αγοριών, γύρω στα 18 με 20 έτη, από αξιωματούχους επιφορτισμένους τόσο με την εκπαίδευσή τους όσο και με την εύρυθμη και αδιάλειπτη λειτουργία του θεσμού.
Λόγω της διάδοσης και της βαρύτητας που απέκτησε ο θεσμός της εφηβείας κατά την Ελληνιστική περίοδο, βαρύτητας που επεκτεινόταν στην ίδια την υπόσταση της πόλης, θα θεωρούσε κανείς πως σε κάθε πόλη που έχει ανασκαφεί αρχαιολογικά θα έχει αποκαλυφθεί και από ένα γυμνάσιο. Ωστόσο, ενώ οι επιγραφές καταδεικνύουν τη ζωτικότητα του θεσμού, τα αρχαιολογικά κατάλοιπα σκιαγραφούν μια τελείως διαφορετική εικόνα όσον αφορά το κτιριακό συγκρότημα του γυμνασίου. Δηλαδή, υπογραμμίζουν τη δυσκολία ασφαλούς ταύτισης κτιριακών καταλοίπων με γυμνάσια, ειδικά όταν απουσιάζουν οι επιγραφές που θα υποστήριζαν μια τέτοια ερμηνεία.
