Ομοίωμα αθηναϊκής τριήρους του 5ου αι. π.Χ. Κλίμακα: 1/10. Κατασκευή: Γ. Μαργαρώνης (Εργαστήριο ναυπηγικής ΕΜΠ). Έρευνα και σχεδια: J. Morrison και J.F. Coates.
Η τριήρης ήταν ελαφρύ, γρήγορο, ευέλικτο και με ισχυρή πλώρη πλοίο. Η κίνησή του στηριζόταν κυρίως στην ανθρώπινη μυική δύναμη, στους κωπηλάτες, ενώ στο ταξίδι βοηθιόταν και από πανιά.
Οι πρώτες τριήρεις ναυπηγήθηκαν μεταξύ 650-610 π.Χ. στην Κόρινθο από τον Κορίνθιο Αμεινοκλή και τελειοποιήθηκαν στην Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ. Είχε μέγιστο μήκος 37 μ., πλάτος 5,20 μ., βύθισμα 1,5 μ. και εκτόπισμα περί τους 70 τόνους.
Το συνολικό πλήρωμα μαζί με τους κωπηλάτες ήταν 210-216 άνδρες, κωπηλάτες ήταν μόνο ελεύθεροι πολίτες. Τη διοίκηση του πλοίου την ασκούσε ο τριήραρχος και τον βοηθούσαν 6 αξιωματικοί και 4 υπαξιωματικοί.
Η τριήρης, αν και ήταν μεγάλο κωπήλατο σκάφος, είχε έναν κύριο ιστό με μεγάλο πανί και έναν δευτερεύοντα προς την πλώρη, το ακάτιο, με μικρότερο πανί, τα οποία χρησιμοποιούσαν όταν οι άνεμοι ήταν ευνοϊκοί για να ξεκουράζονται οι κωπηλάτες. Στις ναυμαχίες όμως πάντα κατέβαζαν τα πανιά.
Η τριήρης χρησιμοποιήθηκε στη ναυμαχία της Σαλαμίνας το 480 π.Χ., μια από τις αποφασιστικότερες ναυτικές συγκρούσεις της παγκόσμιας ιστορίας και ορόσημο για την Ελλάδα αφού ξέφυγε από τον κίνδυνο του περσικού επεκτατισμού και έτσι αναπτύχθηκε ο Ελληνισμός και μακροπρόθεσμα η Ευρώπη.