Η λίθινη πλάκα χρονολογείται το 1816 και βρέθηκε στον ναό της Αγίας Βαρβάρας.
Ωστόσο πιθανολογούνται τρεις εκδοχές:
α. Μπορεί να είναι υπέρυθρο παλαιότερου ναού των Εισοδίων της Θεοτόκου, δηλαδή πριν εκείνου που υπήρχε το 1844.
β. Μπορεί να υπήρξε ταφικό τμήμα ενός Αρχιερέα, όπου γύρω από τον καθεδρικό ναό εκείνη την εποχή υπήρξαν τάφοι αρχιερέων.
γ. Καθώς επίσης, θα μπορούσε να ήταν μία πλάκα από τον παλαιό ναό των Εισοδίων, όπου σε πολλούς καθεδρικούς ναούς συνηθίζονταν η τοποθέτηση δικέφαλων αετών στο μέσον του δαπέδου.
Η περιγραφή αυτής της λίθινης πλάκας είναι πολλή ενδιαφέρουσα. Παρατηρείται στον κέντρο η ύπαρξη ενός δικέφαλου αετού, ο οποίος περιβάλλεται από σκαλισμένο διακοσμητικό περίγραμμα. Ανάμεσα στα δύο κεφάλια του αετού υπάρχει σύμβολο του Αρχιερατικού βασιλικού αξιώματος, όπου ονομάζεται Μίτρα. Στο κάτω μέρος της Μίτρας υπάρχει ανάγλυφο διακοσμητικό μοτίβο ανεστραμμένων επάλληλων τριγώνων. Τα ράμφη είναι κλειστά, ενώ τα νύχια των ποδιών κρατούν στο ένα φίδι και στο άλλο το σύμπαν, προστατεύοντάς το από τον Σατανά.
Την εποχή των Κομνηνών(1057-1185) και των Παλαιολόγων(1258-1453), ο μονοκέφαλος αετός γίνεται δικέφαλος. Το ένα κεφάλι συμβολίζει τις διεκδικήσεις της αυτοκρατορίας στην Ευρώπη, ενώ το άλλο τις διεκδικήσεις στην Ασία. Στην εκκλησιαστική ερμηνεία ο μονοκέφαλος αετός συμβολίζει την ανακαίνιση του πιστού, ενώ ο δικέφαλος αετός συμβολίζει τις δύο φύσεις του Χριστού. Στο Βυζάντιο επίσης υπήρξε και η ερμηνεία της πολιτικής και εκκλησιαστικής εξουσίας που διέθετε ο ¨ἐλέω Θεοῦ¨ αυτοκράτορας.
Ο νέος ναός δημιουργείται το 1844. Γύρω από τον ναό υπήρξαν εκπαιδευτήρια της πόλεως. Η ανοικοδόμηση πραγματοποιήθηκε με τα χρήματα της χριστιανικής κοινότητας με την επίβλεψη του Επισκόπου Καλλινίκου Νικολετάκη (1832-1838 και 1838-1868). Ο ρυθμός του ναού ήταν τρίκλιτη, ξυλόστεγη βασιλική χωρίς τρούλο. Το μεσαίο κλίτος ήταν αφιερωμένο στα Εισόδια της Θεοτόκου, το δεξιό στους Δώδεκα Αποστόλους και τέλος, το αριστερό στους Τρεις Ιεράρχες.