Εξωτερική άποψη του Μουσείου.
Διακρίνονται τα βαγονέτα μεταφοράς αργίλου και στο βάθος οι καμινάδες των ξηραντηρίων.
Τα ξηραντήρια αποτελούσαν ένα ακόμη ζωτικό σημείο του κύκλου παραγωγής στο εργοστάσιο Τσαλαπάτα.
Στο εργοστάσιο Τσαλαπάτα εφαρμόστηκε εξαρχής η φυσική ξήρανση, παράλληλα με την τεχνική.
Για τη φυσική ξήρανση στα υπαίθρια ξηραντήρια, τα προϊόντα τοποθετούνταν σε ξύλινα τελάρα με τάκους στην άκρη ώστε να είναι εφικτό το στοίβαγμά τους σε ύψος. Η μεταφορά των τελάρων γινόταν από την αίθουσα παραγωγής με απλά βαγονέτα που κινούνταν σε σιδηροτροχιές. Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιήθηκε μέχρι τη δεκαετία του 1960.
Η διαδικασία τεχνητής ξήρανσης των προϊόντων ήταν ανεξάρτητη από τις καιρικές συνθήκες και απαιτούσε λιγότερο χρόνο. Για την εφαρμογή της απαιτούνταν ειδικοί θάλαμοι ξηραντηρίων, για την κατασκευή των οποίων στο εργοστάσιο Τσαλάπα επιλέχθηκε το σύστημα Keller.
Ξεκινούσε η ξήρανση από τη στιγμή που το φορτωμένο βαγονέτο μεταφοράς κυλούσε μέχρι το βάθος των θαλάμων του ξηραντηρίου, οι οποίοι θάλαμοι διατρεχόνταν από σιδηροτροχιές πλάτους 60 εκατοστών, άφηνε τα τελάρα με τα νωπά προϊόντα στις ειδικές προεξοχές των τοίχων.
Εν συνεχεία, επέστρεφε στη αίθουσα παραγωγής για να επαναλάβει τη διαδικασία. Όταν ο θάλαμος γέμιζε, έκλεινε η ξύλινη πόρτα και τα νωπά προϊόντα υποβάλλονταν στη διαδικασία της ξήρανσης, η οποία διαρκούσε επτά ημέρες.
Ο ζεστός αέρας των θαλάμων αφαιρούσε την υγρασία, η οποία διοχετευόταν στην ατμόσφαιρα από τις ψηλές ξύλινες καμινάδες, σήμα κατατεθέν του εργοστασίου ακόμη και σήμερα.
Πηγή : Οδηγός του Μουσείου Πλινθοκεραμοποιίας Ν. & Σ. Τσαλαπάτα του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς.