Ναυτικό Μουσείο Λιτοχώρου Πιερίας

Σιαμπέκο, Ναυτικό Μουσείο Λιτοχώρου

Το Σιαμπέκο ήταν ένα μικρό ιστιοφόρο ή/και κωπήλατο, με στενό σκαρί (αναλογία 4 προς 1 ) και αιχμηρή πλώρη, που κατέληγε σε ταλιαμά.

Στην πρύμνη του υπήρχε ένα είδος εξώστη. Έφερε ένα φλόκο και τρία λατίνια σε τρεις αντίστοιχα μονοκόμματους ιστούς. Ο πλωριός πολύ πλώρα , με κλίση προς τα εμπρός και ο πρυμνιός πολύ κοντά στη πρύμνη , ο πλωριός και ο μεσαίος ιστός είχαν ύψος σχεδόν διπλάσιο από τον πρυμνιό. Τα λατίνια στερεώνονταν με τη μεγαλύτερη πλευρά τους σε μακρότατες και λεπτές κεραίες που σχημάτιζαν πολύ οξεία γωνία με τους ιστούς. Μπορούσε να κινηθεί και με κουπιά γι αυτό διέθετε 18-20 κωπηλάτες και κάποτε περισσότερους. Το μέγεθός του ποίκιλλε, ήταν πάντως της τάξεως των 20-30 τόνων και έφθανε μέχρι 70 τόνους.

Κατάλληλο για καταδρομές , πειρατεία ή βοηθητικές αποστολές , είχε δύο πυροβόλα, στην πλώρη επί δίωξιν και κάποτε δύο άλλα μικρά (καννονέτα) ή βαριά πλατύστομα τρομπόνια , στηριγμένα σε κάθε πλευρά. Γρήγορο και ελαφρύ σκάφος , πολύ διαδεδομένο στη Μεσόγειο, ήταν κυρίως πλοίο των Ψαριανών , οι οποίοι διέθεταν ήδη από τον 18ο αι. και το χρησιμοποίησαν με επιτυχία στον αγώνα της επαναστάσεως του 1821.

Πρέπει να παρατηρήσουμε ότι στον αγώνα οι Έλληνες χρησιμοποίησαν τους όρους μίστικο, γαλιότα, σεμπέκ ή σιαμπέκο για να χαρακτηρίσουν κάθε ελαφρύ σκάφος με κουπιά που διεξήγαγε πειρατεία, καταδρομή, αποβατικές επιχειρήσεις ή μετέφερε μηνύματα. Λέγεται ότι ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης υπηρέτησε ως κυβερνήτης πειρατής σε ένα παρόμοιο σκαρί. Σχέδιο κατασκευής της ΑΜΑΤΙ Ιταλίας.